Καλλιόπη Βέττα ...φωνή μαγική (Video Live-Avles.tv)
Γεννήθηκε στην Κοζάνη, σ’ έναν τόπο που γιορτάζει με πόρτες ανοιχτές. Oι
θύμησές της πετράδια καλά φυλαγμένα. ΄Ηταν ένα παιδί με ανοιχτούς
ορίζοντες. Από τότε που θυμάται τον εαυτό της τραγουδά. Η μητέρα της
τραγουδούσε ρεμπέτικα με φωνή μαγική. Το χάρισμα πέρασε και σ’ αυτήν. Η
φωνή της ηχεί ζεστά, τρυφερά, ευαίσθητα και μαγικά. Ξεπερνά την πεζή
πραγματικότητα. Σε προσελκύει σαν σειρήνα. Δεν της αντιστέκεσαι. Η
Καλλιόπη Βέττα είναι ο συνδετικός κρίκος που ενώνει μελωδικά του Νότου
τα νερά με του Τάγου τα fados και ένα «νυχτερινό παζάρι στο Μαρακές» με
της «καρδιάς σου το μετρό». Ο νους χορεύει, η ακοή χαίρεται, η
καρδιά πάλλεται κι αλλάζει χρώματα και τροχιά. Μια νύχτα Δεκεμβρίου
ανοίξαμε τα πανιά μας μαζί της. Στη σκηνή έλαμπε. Aρμονία, έμπνευση,
βάθος και πάθος, ουσία και σπιρτάδα. Ήταν για ακόμα μια φορά αποκάλυψη,
σαν εκείνες τις ξαφνικές λυτρωτικές βροχές που σε κάνουν να θέλεις να
σφυρίζεις ρυθμικά κάτω από τον καταιγισμό. «Ξαφνική βροχή» άλλωστε
λέγεται και ένα από τα τελευταία της τραγούδια σε σύνθεση Γιάννη Ιωάννου
και ποίηση Κώστα Φασουλά. Μας αφηγείται μύθους, περιγράφει μυρωδιές,
υφές, ήχους και εικόνες. Τη γνωρίσαμε με τον Λουδοβίκο των Ανωγείων.
Αρχικά ήταν ένα όμορφο «ρόδι» σαν χίλια ρουμπίνια, μετά έγινε η
«Ισμήνη», το μικρό αηδόνι. Μας μετέφερε στη θάλασσα του «Λιβυκού», μ’
ένα «ποδήλατο παλιό» κάναμε όνειρα τρελά σε δύσκολα νερά, μας έδειξε πιο
πέρα από το φως και μας είπε πως ναι η «ζωή είναι ωραία». Καλλιόπη
είσαι δέντρο και γη, πόλεμος κι ανακωχή, άφθαρτη περγαμηνή, τον άνεμο
μεθάς, τα τείχη τρυπάς, προσπερνάς τον καημό, το δάκρυ στεγνώνεις, μαζί
σου μεταναστεύουμε σε μέρη μακρινά, πιο μεστά, πιο ζεστά...*catisart.gr
Γεννήθηκε στην Κοζάνη, σ’ έναν τόπο που γιορτάζει με πόρτες ανοιχτές. Oι
θύμησές της πετράδια καλά φυλαγμένα. ΄Ηταν ένα παιδί με ανοιχτούς
ορίζοντες. Από τότε που θυμάται τον εαυτό της τραγουδά. Η μητέρα της
τραγουδούσε ρεμπέτικα με φωνή μαγική. Το χάρισμα πέρασε και σ’ αυτήν. Η
φωνή της ηχεί ζεστά, τρυφερά, ευαίσθητα και μαγικά. Ξεπερνά την πεζή
πραγματικότητα. Σε προσελκύει σαν σειρήνα. Δεν της αντιστέκεσαι. Η
Καλλιόπη Βέττα είναι ο συνδετικός κρίκος που ενώνει μελωδικά του Νότου
τα νερά με του Τάγου τα fados και ένα «νυχτερινό παζάρι στο Μαρακές» με
της «καρδιάς σου το μετρό». Ο νους χορεύει, η ακοή χαίρεται, η
καρδιά πάλλεται κι αλλάζει χρώματα και τροχιά. Μια νύχτα Δεκεμβρίου
ανοίξαμε τα πανιά μας μαζί της. Στη σκηνή έλαμπε. Aρμονία, έμπνευση,
βάθος και πάθος, ουσία και σπιρτάδα. Ήταν για ακόμα μια φορά αποκάλυψη,
σαν εκείνες τις ξαφνικές λυτρωτικές βροχές που σε κάνουν να θέλεις να
σφυρίζεις ρυθμικά κάτω από τον καταιγισμό. «Ξαφνική βροχή» άλλωστε
λέγεται και ένα από τα τελευταία της τραγούδια σε σύνθεση Γιάννη Ιωάννου
και ποίηση Κώστα Φασουλά. Μας αφηγείται μύθους, περιγράφει μυρωδιές,
υφές, ήχους και εικόνες. Τη γνωρίσαμε με τον Λουδοβίκο των Ανωγείων.
Αρχικά ήταν ένα όμορφο «ρόδι» σαν χίλια ρουμπίνια, μετά έγινε η
«Ισμήνη», το μικρό αηδόνι. Μας μετέφερε στη θάλασσα του «Λιβυκού», μ’
ένα «ποδήλατο παλιό» κάναμε όνειρα τρελά σε δύσκολα νερά, μας έδειξε πιο
πέρα από το φως και μας είπε πως ναι η «ζωή είναι ωραία». Καλλιόπη
είσαι δέντρο και γη, πόλεμος κι ανακωχή, άφθαρτη περγαμηνή, τον άνεμο
μεθάς, τα τείχη τρυπάς, προσπερνάς τον καημό, το δάκρυ στεγνώνεις, μαζί
σου μεταναστεύουμε σε μέρη μακρινά, πιο μεστά, πιο ζεστά...*catisart.gr