Την αλήθεια τη «φτιάχνει» κανείς ακριβώς όπως φτιάχνει και το ψέμα (Της Βιολέττας Μπούσιου)

Την αλήθεια τη «φτιάχνει» κανείς ακριβώς όπως φτιάχνει και το ψέμα. Η φράση ανήκει στον Οδυσσέα Ελύτη. Τη δανείστηκα για να εκφράσω κομψότερα την παραποίηση της αλήθειας.

Επειδή η προεκλογική περίοδος καλά κρατεί, και ο καθένας προβάλει την αλήθεια του κατά «το δοκούν», αισθάνομαι την ανάγκη να μεταφέρω αυτούσια μία παράγραφο από το βιβλίο της Πολιτικής Παιδείας, που διδάσκεται στους μαθητές της δευτέρας Λυκείου. Σκοπός -βεβαίως- του Υπουργείου Παιδείας, είναι η δημιουργία ενεργών πολιτών.

«Σύμφωνα με το Σύνταγμα, οι βουλευτές έχουν απεριόριστο το δικαίωμα γνώμης και ψήφου κατά συνείδηση. Στην πράξη το δικαίωμα αυτό καταστρατηγείται, αφού τα κόμματα, αρκετές φορές, θέτουν θέμα κομματικής πειθαρχίας, οπότε υποχρεώνουν τους βουλευτές να ψηφίσουν ό, τι αποφάσισε το κόμμα Αυτό είναι πρόβλημα για τη λειτουργία του κοινοβουλίου και της δημοκρατίας. Το πρόβλημα είναι μεγαλύτερο, όταν τα κόμματα δεν έχουν δημοκρατική οργάνωση και λειτουργία. Από την άλλη μεριά δικαιολογείται η κομματική πειθαρχία διότι οι βουλευτές εκλέγονται με τη «σημαία» και το πρόγραμμα κάποιου κόμματος το οποίο οφείλουν να υπηρετήσουν.»

Στην παράγραφο αυτή γίνεται μια έμμεση αναφορά στο άρθρο 60 του Συντάγματος που ορίζει τα εξής: « 1. Οι βουλευτές έχουν απεριόριστο το δικαίωμα της γνώμης και της ψήφου κατά συνείδηση.

2. Η παραίτηση από το βουλευτικό αξίωμα είναι δικαίωμα του βουλευτή, συντελείται μόλις ο βουλευτής υποβάλει γραπτή δήλωση στον Πρόεδρο της Βουλής και δεν ανακαλείται.»
Από τα παραπάνω τεκμαίρεται ότι ο Έλληνας βουλευτής, σύμφωνα με το σύνταγμα, έχει χρέος να ψηφίζει κατά συνείδηση και θα είχε –ενδεχομένως- την υποχρέωση να παραιτηθεί μόνο αν ο ίδιος είχε εκλεγεί με λίστα.
Ο Μαχάτμα Γκάντι έλεγε : « Ένα λάθος δεν γίνεται αλήθεια επειδή είναι ευρέως διαδεδομένο, ούτε η αλήθεια γίνεται λάθος επειδή δεν την βλέπει κανείς.»
Προσωπικά, είμαι πεπεισμένη ότι η αλήθεια είναι ορατή δια γυμνού οφθαλμού και δεν την βλέπει, μόνον, όποιος δεν θέλει να την δει!
Ωστόσο, για να κερδίσω τις εντυπώσεις- όπως θα έκανα και σε ένα ακροατήριο Δικαστηρίου- θα υποβάλω επιπλέον το ρητορικό ερώτημα του Αβραάμ Λίνκολ: « Πόσα πόδια έχει ο σκύλος αν ονομάσουμε την ουρά του πόδι; Τέσσερα.
Το να λέμε την «ουρά» πόδι δεν την κάνει πόδι.»