Ν.Κάρτσωνα: Πασχαλινές, οικογενειακές ιστορίες

Για μένα το Πάσχα ήταν και είναι μία συγκέντρωση όλων των αδερφών της μαμάς μου και συνεπώς και των πρώτων μου ξαδερφών ( 9 γυναίκες στο σύνολο και 1 άντρας ο πιο μικρός) με τις οποίες είμαστε πολύ δεμένες. Το Πάσχα πάντα ήταν και είναι για μας μια καθιερωμένη συνάντηση για όλες μας αφού άλλωστε με το πέρασμα των χρόνων και τις υποχρεώσεις μας δεν βλεπόμαστε και τόσο συχνά.

Με τις ξαδερφές μου μεγαλώσαμε μαζί και όλες είναι δίπλα η μια στην άλλη ανα πάσα ώρα και στιγμή. Από τότε που ήμασταν μικρές, πολύ μικρές όμως οι γονείς μας, μας έβγαζαν και την καθιερωμένη πασχαλιάτικη αναμνηστική φωτογραφία, για να έχουμε να θυμόμαστε. Έχω φωτογραφία που είμαι 7 χρονών μέχρι και σήμερα, στην ίδια αυλή με τα ίδια πρόσωπα αλλά με περισσότερα χρόνια η καθεμία από εμάς. Τα τελευταία χρόνια προστείθονται συνεχώς νέα πρόσωπα. Γαμπροί, εγγόνια, δισσέγονα και η οικογένεια μεγαλώνει συνεχώς.

Η αλήθεια είναι πως από τη στιγμή που μπαίνουν και άλλα μέλη στην οικογένεια που σαφώς έχουν και εκείνοι από πίσω δική τους οικογένεια, υποχρεώσεις, πεθερικά, γίνεται όλο και πιο δύσκολο αυτή την παράδοση να καταφέρουμε να την κρατήσουμε όλες και να επιβληθούμε για την συγκεκριμένη γιορτή.

Κάθε χρόνο, από τότε που μεγαλώσαμε, υπάρχουν απουσίες και πάντα ήμουνα αυτή που θα στεναχωριόταν περισσότερο, που θα έπαιρνα τηλέφωνο για να τους αλλάξω γνώμη, αλλά όσο ο αριθμός μεγαλώνει η δυσκολία της συγκέντρωσης είναι φανερή. Αν θυμάμαι καλά κανένα χρόνο δεν ήθελα να λείψω από αυτή τη γιορτή και όταν παντρεύτηκα ήταν από εκείνες τις υποσχέσεις που ήθελα να κρατήσω και που με τίποτα δεν θα άλλαζε.

Φέτος, για πρώτη φορά μετά από τόσα πολλά χρόνια, αποφάσισα πως θα είμαι αυτή που θα πάρει απουσία και δεν κατέβηκα Καλαμάτα για πρώτη φορά. Σκεφτείτε πόσο δεμένη συναισθηματικά είμαι με αυτή τη γιορτή και τις ξαδερφές μου που τριάντα και κάτι χρόνια (άρχισε η δυσκολία για την ηλικία μου) δεν έχω λείψει ούτε μία φορά από αυτή την παράδοση της οικογένειάς μου.

Αντί για Καλαμάτα λοπόν, ήρθαμε στην πανέμορφη Πάρο που έχω ακούσει τόσα πολλά, μαζί με καλούς φίλους και μακρυά από την οικογένειά μου. Τέστ κάνω να δω αν ακόμα μου λείπουν τόσο πολύ. Η επανάσταση στην παράδοση...

Αν και ξέρω την απάντηση και δεν θα είμαι και στην κλασική αναμνηστική φωτογραφία, καιρός και για κάτι διαφορετικό...

Πάντως πρέπει να με εκδικήθηκαν με τη σκέψη τους γιατί το ταξίδι από Αθήνα για Πάρο, θα μείνει στην ιστορία. Και σίγουρα μία από αυτές τις μέρες θα σας το διηγηθώ.

Καλά να περάσετε όπου και αν είστε...