Καλό ταξίδι φίλε μου
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΤΖΕΚΗΣΤούτες τις ώρες, που το καυτό δάκρυ είναι αδύναμο να ψυχράνει τα παγωμένα μάγουλα, που η ανάσα σου κόβεται, καθώς κοιτάς κοκαλωμένη τη ζωντάνια, καθώς σταματά η σκέψη σου σαν το χαλασμένο ρολόι, αναθεματίζεις τη μοίρα που σε γέννησε και που σου στέλνει αυτό το τραγικό μαντάτο του αποχωρισμού του φίλου, του πρότυπου, του ανθρώπου με τον οποίο μοιράστηκες μυστικά σαν σε εξομολόγηση, που έκανες ατέλειωτες κουβέντες για τη ζωή, για την κοινωνία, για την καθημερινότητα, αλλά ποτέ για το μόνο βέβαιο που θα μας συμβεί, αργά ή γρήγορα, το θάνατο.
Σε έβλεπα, κλείνοντας τα μάτια μου, να κατηφορίζεις τη δημοσιά μπρός από το Δημαρχείο της ιστορικής σου γενέτειρας, με τη σχολική σου σάκα γεμάτη όνειρα και προσμονές για τη ζωή.
Σε έβλεπα να την πετάς στα χαμομήλια της άνοιξης και να τρέχεις με τα άλλα παιδιά να κατακτήσεις τον Ψηλορείτη σου, τα κάστρα των Σερβίων σου, καθώς υψώνονται μυτερά λες και να θέλουν να ξεσχίσουν το ουρανό.
Σε έβλεπα να τρέχεις στις αγκαλιές του θεού Αλιάκμονα να σβήσεις το πάθος σου για τη ζωή όταν ο καυτός ήλιος θέρμαινε τις γυμνές σου πατούσες.
Και όταν ο ήρθε ο καιρός, με εφόδια το ισχυρό σου ταλέντο, την οξύτητα του νου σου και τη θέληση να κερδίσεις τη ζωή σου, αμούστακος έμπαινες στο γραφείο του μεγαλύτερου τότε εκδότη και κέρδιζες την καρδιά του και τη δουλειά αυτή που σε συνεπήρε, αλλά και για εκδίκηση, σου έστειλε χιλιάδες πίκρες, δε λύγισες, δεν κιότεψες αλλά συνέχισες με αδάμαστη πίστη να προσπαθείς να κατακτήσεις το δικό σου Έβερεστ.
Το πέτυχες, αλλά το ασθενές ανθρώπινο σώμα είναι αδύνατο να παρακολουθήσει τη δύναμη του πνεύματος, να ξεδιψάσει την ακόρεστη όρεξη της θέλησης.
Και έφυγες, προτιμώντας να κλείσεις τα μάτια σου μια για πάντα, αήττητος, ανένταχτος, ανίκητος, αδέκαστος.
Έτσι μετά από 42 χρόνια σε τύλιξε η ζεστή αγκαλιά της μάνας σου, στον ίδιο τάφο, που τη στερήθηκες από τα τέσσερά σου χρόνια - και κοίτα μοίρα -σαν τον γιο σου τον Κλέαρχο.
Θα σε θυμόμαστε χαμογελαστό, ατάραχο στις φουρτούνες της δουλειάς σου και στα προσωπικά σου προβλήματα, να κρατάς γερά το τιμόνι και να μας γνέφεις μηνύματα τιμιότητας, ανθρωπιάς και αέναης πάλης για τα υψηλά ιδανικά με τα οποία σε τροφοδότησε η μάνα γη των Σερβίων που σε ξαναπήρε, σαν ξεμάκρυνες, στην αγκαλιά της.
Καλό σου ταξίδι, φίλε μου και …….αδελφέ μου
http://www.pheme.gr
