Ότι δεν μας σκοτώνει, μας δυναμώνει..!
Τώρα γιατί εγώ έχω έναν οίστρο, έναν ενθουσιασμό, για το ξεκίνημα του χρόνου, τι να σας πω; Πέστε με αφελή, πέστε με αρπαγμένο, πέστε με ΕΛΛΗΝΑ..! Καθ’ ότι η Ελλάδα ως γνωστόν, ποτέ δεν πεθαίνει κι’ ας λένε ότι θέλουν οι οικονομολόγοι. Δεν μας σκιάζει ούτε κρίση, ούτε Μέρκελ καμιά,
εμείς θα βρίσκουμε πάντα τον τρόπο, να τρέχουμε για δανεικά! Σιγά που θα κολλήσουμε στα Σπρέντς και στις αξιολογήσεις των ΟΙΚΩΝ Ε(Α)ΝΟΧΗΣ μας!
Βρισκόμαστε ήδη επτά μέρες και κάτι λιγότερες νύχτες, μακριά από το 2010 και παρά τις επιρροές του, εις πείσμα του, ο ήλιος συνεχίζει ν’ ανατέλλει ακόμα. Η ζωή επιμένει να επιμηκύνει το χρόνο της, αρνούμενη να δεχθεί την αναδιάρθρωση της, όσο κι’ αν το απαιτούν οι βάρβαροι πιστωτές της. Ο καινούριος χρόνος επιχειρεί μέσα από τις μουσκεμένες πάνες του, τα πρώτα δειλά βήματά του, κοιτώντας μπρος τον «γκρεμό» και πίσω το «ρέμα» και αναρωτιέται «σε τι κόσμο μπαμπά με έχεις φέρει να ζήσω…»
Στο «βιότοπο» των υψηλόβαθμων ιδεών και αποφάσεων, που ερίζουν για χαρακώματα πίσω από τις κόκκινες γραμμές τους, οι κατατρεγμένοι υποχωρούν στα τελευταία καταφύγια του αποκλεισμού τους. Τα δελτία «λιανικής» επιβίωσης κερδίζουν σιγά, σιγά, τις μισθολογικές και συνταξιοδοτικές κλίμακες, προς δόξα της αποστολής των συνδικάτων για την εργασιακή και κοινωνική τους αντίληψη. Από την πλευρά τους οι υπηρεσίες της Πολιτείας προς τον πολίτη, με τις υψηλές τιμολογιακές απαιτήσεις αποδεικνύουν τις αντοχές της κοινωνίας, που υπομένει σε ότι απομένει! Κατά τα άλλα βέβαια, «του Έλληνα ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει…», απλά εξαίρεση αποτελεί μια «μικρή…» πλειοψηφία που αποδέχεται ως ΕΘΙΜΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ την υποτέλεια της.
Έβδομη μέρα λοιπόν και δεν ξέρω, αλλά εγώ το πιστεύω ότι ο καινούριος χρόνος, κάθε μέρα και πατάει καλύτερα παρά τα συμπράγκαλα, που του έχουν φορτώσει. Θες οι αυτοδιοικητικοί θεσμοί του Καλλικράτη, που μαζί με τους νέους Δημάρχους στους δύο μεγαλύτερους Δήμους της Χώρας, έφεραν και τα απορριμματοφόρα να καθαρίσουν τα σκουπίδια γενικά που είχαν συσσωρευτεί από τους προηγούμενους. Θες οι προσωπικότητες του κ. Καμίνη και του κ. Μπουτάρη, δημιουργούν την αίσθηση του «νέου» που φέρουν όχι μόνο στην αυτοδιοίκηση, αλλά και σαν πρόταση πολιτικής απενοχοποίησης, από την ψήφο στη παρελθοντολογία… Θες τα κρουαζιερόπλοια που με το καλημέρα της Πρωτοχρονιάς, μας κουβάλησαν κάπου 7500 τουρίστες και καμιά πεντακοσαριά χιλιάδες ευρώ, χωρίς να πάρουνε την άδεια του ΠΑΜΕ. Θες, το ότι η κυβέρνηση εξάγγειλε επιτέλους τη απόφασή της, να τιμωρεί εκτός από τα μόνιμα θύματα και όποιον «δεν συνεμορφώθην προς τας υποδείξεις…». Θες, που μου έπεσε το φλουρί στη βασιλόπιττα και ένιωσα την τύχη μου να χαϊδεύει τα όνειρα μου. Τι να σας πω, έχω μια διάθεση που αποκρούει ότι προσπαθεί να με χαλάσει, ότι πάει να βάλλει γκρίζο στον ορίζοντά μου. Έπαψα ακόμα και να παρακολουθώ τους οικονομολόγους, είτε στους διαδικτυακούς τόπους, είτε στους τηλεοπτικούς μονολόγους, είτε στην έντυπη αρθρογραφία που είναι και η αδυναμία μου. Δεν τους θέλω, δεν τους μπορώ, δεν τους πιστεύω, μου θυμίζουν τους σεισμολόγους μετά το σεισμό. Αφού φάγαμε τα ΡΙΧΤΕΡ, αφού έγινε το στομάχι μας ανελκυστήρας και πήγε η ψυχή μας στη «κούλουρη», βγήκαν διαλαλώντας τη πραμάτεια τους. -Εμείς το είχαμε προβλέψει, η ομάδα μας το είχε καταγράψει, το γεωδυναμικό μας ινστιτούτο ξέρετε, οι τεκτονικές πλάκες, το εστιακό βάθος, και πάει λέγοντας. Τι λέτε ρε κουμπάρια, αφού το γνωρίζατε γιατί δεν μας το λέγατε παρά μας αφήσατε να γίνουμε «πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως ερριμμένα..!». Έτσι και οι οικονομολόγοι, αφού πλάκωσαν τα ΔΝΤ, οι Τρόϊκες και το κακό συναπάντημα, ξεπετάχτηκαν σαν τα μανιτάρια μετά τη μπόρα. –Εγώ το είχα πει..! Που το είχες πει ρε αγόρι μου, στο συγκάτοικο του τρίτου; Γιατί εγώ δεν τ’ άκουσα ούτε από σένα, ούτε από όλους αυτούς που βγαίνουν τώρα, μετά Χριστό προφήτες. Τι είπες δηλαδή, ότι το διατροφικό μας «μενού» μας οδηγεί στην εντατική και εμείς παρ’ όλα αυτά κατεβάζαμε ακόρεστα και κεκορεσμένα λίπη μαζί με τοξικά ομόλογα; Πέστε μου ρε αδέλφια, εκτός από κάποιες υποψίες που είχαμε, μας είπε κανένας ότι το πιστωτικό μας όριο το κάλυψε ο χαβαλές μας; Τι έρχεστε τώρα λάβροι και εξαπολύετε λοιμούς, τριγμούς και καταποντισμούς, που απειλούν της γης το στερέωμα κάτω από τα πόδια μας και του ουρανού την πτώση στα κεφάλια μας; Τι μας τρομοκρατείτε με έξοδο από το ΕΥΡΩ, με επιστροφή στη δραχμή και με την καταδίκη να ζούμε στη «ΨΩΡΟΚΩΣΤΑΙΝΑ..!»; Αφήστε δεν θα πάρω, δεν γουστάρω τις δόσεις της τρομολαγνείας που απαγορεύουν την ελπίδα και διαβάλλουν τον Νέο Χρόνο. Όσο και αν προσπαθείτε να τον διαγράψετε από τις ευχές μας, από τις προσδοκίες μας σαν Σαββατογεννημένο, εμείς θα διαβάζουμε στο αύριο την αποτυχία σας, να συντηρείτε την απελπισία! Άλλωστε είναι γνωστό, «ότι δεν μας σκοτώνει, μας δυναμώνει..!
Μαγκλάρας Βασίλης
